Het WK kan niemand ontgaan zijn.
Nederland is al weken in de ban van Oranje en adverteerders tuimelen over elkaar heen om hier een graantje van mee te pikken en het Oranjevuur zo mogelijk nog verder aan te wakkeren. Ook in Cannes was het WK een onderwerp waar niemand omheen kon. Net als 4 jaar geleden werd ook dit jaar het WK Beach Football voor reclamelanden georganiseerd. Waar Nederland in 2006 nog sneuvelde tegen de geslepen Portugezen – overigens pas na strafschoppen – verliep het toernooi in 2010 een stuk voorspoediger.
Het team en de technische staf waren vastbesloten niets aan het toeval over te laten. Nederland zou en moest wereldkampioen worden.
Hans Brouwer (Massive Music en laatste man a la Ruud Krol) en Alex – Hiddink – Melvin begonnen weken voor het toernooi met het selecteren van het team.
Al snel bleek dat in tegenstelling tot het Oranje van de KNVB ons Oranje niet kon putten uit een enorme jonge talentpool. Vandaar dat er gekozen werd voor ervaring boven schoonheid en jeugd.
Op 6 juni – 2 weken voor het WK – verzamelden zich een achttal spelers zich op het strand van Castricum voor een trainingskamp. Een bonte verzameling van dertigers en veertigers. Afgestaan door bureaus – met inachtneming van het niet geringe risico op blessures – door bureaus als Publicis, Sid Lee, Nothing, KesselsKramer, Massive Music en 180.
Aangevuld met Albert – a.k.a. Appie – van de hoofdstedelijke hotspot Club NL.
Vol vertrouwen werd hierna afgereisd naar Cannes waar pal naast het Palais des Festival een mini stadion was ingericht.
22 juni 2010 – Groepsfase
Met de wedstrijdbespreking van Alex Melvin nog vers in het achterhoofd werd begonnen aan de groepsfase van het toernooi.
Brazilië was de eerste tegenstander. De warming up van de Brazilianen – en het feit dat er zelfs een tv-station de samba kunstenaars volgden – voorspelde weinig goeds.
Geheel conform Melvin’s strategie besloot Oranje de tegenstander vanaf de aftrap vast te zetten en op te jagen. Een tactiek die bleek te werken, Brazilië en Nederland hielden elkaar in evenwicht waarna er na de rust 3 wissels volgden om de klus af te maken.
De wedstrijd eindigde in een terechte 5-2 overwinning voor Oranje.
In rap tempo werden ook Israel en Zuid Afrika overrompeld waarbij er soms sprake was van showvoetbal en met name Harm Sas en Hans Brouwer zich als smaakmakers ontpopten.
Na de groepsfase stond Nederland met 3 overwinningen fier bovenaan en kon het zich opmaken voor de knock out fase op 23 juni.
23 juni, 13.00 uur: Nederland – Colombia.
De technische speelstijl– met een snuifje agressiviteit – van de Colombianen bracht Nederland totaal niet van zijn stuk. De combinatie van ‘tikkie takkie’ voetbal van de voorwaarsten van Oranje – Harm Sas, Steven Craenmehr en Marcel Hartog – in combinatie het het vernuft van laatste man en captain Hans Brouwer werd afgemaakt door het afbraakvoetbal (= het door veelvuldig tackelen, hangen, duwen en trekken onmogelijk maken van fatsoenlijk voetbal voor spitsen van de tegenstander) van stoppers Michiel Cremers en Engin Celikbas bleken afdoende voor de halve finale.
Exit Colombia, Hello Australia.
De aanwezigheid van een spits (en ex prof) van 2 meter van Australie kon ook de verrassing van het toernooi niet behoeden voor uitschakeling. Een overwinning die voor een groot deel toegeschreven kon worden aan doelman Albert Papot die veelvuldig over stopper Engin Celikbas (1.68) en Australische spits (2 meter) dook en de bal ving of wegstompte. Nederland stond in de finale. Een beter resultaat dan 2006, maar het team was gebrand op meer. Het achttal wilde koste wat het kost de titel pakken tegen Estland.
Er was geen sprake van onderschatting van de tegenstander omdat het hele team op aanwijzing van coach Melvin Estland een aantal keren aan het werk had gezien. Stervoetballer bij de Esten was een spits die zich niet alleen door zijn broek (strak en kleurrijk) onderscheidde maar ook door zijn snelheid en tweebenigheid.
Vol goede moed begon Oranje aan de laatste horde voordat het zich Wereldkampioen mocht noemen.
Harm en Steven moesten vooral doen waar ze goed in waren: scoren.
Marcel Hartog was wederom de targetman die ballen aflegde aan voorgenoemd duo. Hans de schakel tussen aanval en verdediging en Michiel en Engin ontfermden zich over ‘regenboogbroekje’.
15 minuten van spanning en gelijkopgaande strijd leidde tot een score van 2-2 na reguliere speeltijd. Verlengingen en misschien zelfs strafschoppen zouden de beslissing moeten brengen.
Nederland begon furieus aan de verlening en kwam op voorsprong. Klus geklaard. Niet dus, de Esten kwamen langzij. Harm Sas werd gewisseld voor Coen Stroeve van Comrad – die pas diezelfde ochtend de geblesseerde Bas Korsten verving – en 10 seconden later maakte deze supersub met een lepe kopbal de winnende treffer.
Zelfs dagen later is de impact van deze overwinning voelbaar bij spelers en trainer. Flashbacks aan de wedstrijden, de spanning in de finale en de huldiging in het bomvolle Palais maken de herinnering springlevend.
WERELDKAMPIOEN, ’t doet toch wat met je. Fuck zakelijke successen, vergeet Lampen, Leeuwen en Clio’s. Er gaat niets boven de ultieme erkenning van sportief succes. Wereldkampioen worden is niet velen gegund. Voor de dertigers en veertigers van Oranje zijn de gebeurtenissen van 22 en 23 juni 2010 beter dan welk jongensboek dan ook. Nu Van Marwijk en zijn jongens nog. 2010 zou wel eens een hele mooie zomer kunnen worden.
